Forgetting all the hurt inside you've learned to hide so well
pretending someone else can come and save me from myself

(Tijdelijk) gestopt met loggen..

I can't talk anymore. I don't want to talk either.
Niemand is te vertrouwen en anderen denken altijd alles beter te weten, terwijl ze geen idee hebben hoe fucked up ik in werkelijkheid ben. Het maakt eigenlijk ook niet uit hoe ze reageren, want ik heb altijd het gevoel anderen lastig te vallen. "Oh nee hoor, dat is niet zo!" Nou, mooi wel dus. Alleen dat is asociaal om recht in mijn gezicht te zeggen.

Soms overweeg ik deze web-log gewoon te verwijderen. Maar aan de andere kant: wat als het mij helpt om een deel van me af te schrijven? Het is meer een toevluchtsoord. Als ik eigenlijk wil praten, maar het niet wil/kan/durf/mag. Wanneer ik eigenlijk alleen maar wil dat iemand zegt dat het goed komt – maar er niemand is wie ik om troost durf te vragen. Dan schrijf ik hier. Zoals nu.

I wish I could still be a child. Ik wil onbeperkt afhankelijk zijn en kinderachtig kunnen huilen wanneer ik dat wil zonder dat iemand me vertelt dat ik volwassen ben en inmiddels moet kunnen omgaan met teleurstellingen en dat ik er nog wel meer tegen zal komen..(aldus mijn vader).
 

Ik ben een klein beetje upset.

Naar aanleiding van iemand anders ging ik op zoek naar persoonlijkheidsstoornissen en ik was nieuwsgierig. Op het moment dat ik las over de afhankelijke persoonlijkheidsstoornis, leek de wereld even stil te staan en nu voel ik me een beetje overspoeld door verwarde emoties. Zeker omdat ik daarna de rest bekeken heb en mezelf ook herkende in de obsessieve-compulsieve persoonlijkheidsstoornis (met nadruk op persoonlijkheidsstoornis, niet de stoornis OCD die betrekking heeft op dwanghandelingen). Het is een combinatie van een extreme afhankelijkheid van anderen (besluiteloosheid, constant bevestiging nodig, geen eigen mening durven uiten, gebrek aan zelfvertrouwen, afhankelijk van anderen etc.) en een extreme vorm van perfectionisme (niks kunnen weggooien ook al is het niet waardevol, niet willen delegeren, gericht op prestatie, perfectionisme). Vooral de eerste raakt me heel erg. Het verklaart ook meteen waarom ik me wanhopig vasthoudt aan mijn eerste ex en steeds in nieuwe relaties wil storten.

En nu ben ik gefrustreerd dat ik bij de GGZ alsmaar over vroeger moest vertellen, omdat zij had bedacht dat ik PTSS had (waar ik zelf nooit van overtuigd ben geweest). Ik heb nooit geweten dat er serieus een persoonlijkheidsstoornis bestaat die mij omschrijft..en dat we daaraan hadden kunnen werken..in plaats van dat ik constant moest vertellen over herinneringen die me 's nachts – in tegenstelling tot wat zij voor mij invulde – geen nachtmerries bezorgen.

Ik vind mijn studie niet (meer) leuk.
Geen weg meer terug.

Ik vind mijn leven niet (meer) leuk.
Geen weg meer vooruit.

Dat ze lekker allemaal neervallen.
Of laat mij gewoon keihard crashen in een 'tragisch' ongeluk.

Onvoorwaardelijk zal ik van je houden.
Ongeacht de chaos die je hebt achtergelaten.
Je bent mijn Guardian Angel geweest en ik zal nooit vergeten hoe overweldigend het voelde om door jou geliefd te worden. Wel zal ik vergeten van hoeveel anderen je 'gehouden' hebt, omdat dat het geheel minder speciaal maakt. Het zou triest zijn als mijn liefde jou niks heeft gedaan, terwijl ik jou nog steeds bij me draag. Liever geloof ik in leugens en maak mezelf wijs dat het iets voor jou betekend heeft en dat ik ooit in mijn leven nog een keer naast je mag liggen. Zo niet, dan zou ik graag je hand nog eens vasthouden. Gewoon om te voelen hoe het is om zo met iemand verbonden te zijn dat het onbegrip van anderen er niet meer toe doet.

Het gaat goed met me

Afgelopen paar weken waren enorm hectisch (vandaar ook dat ik zo weinig heb gelogd) met tussentoetsen en opdrachten met een naderende deadline. Ook is mijn contract afgelopen woensdag niet meer verlengd en dus ben ik op dit moment "werkloos" en eerlijk gezegd voel ik meteen meer rust in mijn lichaam. De rusteloosheid die ik elke dag voelde, de drang om mezelf ontzettend veel pijn te doen en de bijbehorende oncontroleerbare emoties. Ik ben niet echt gezellig geweest en ik wist dat ik met een paar krassen mezelf beter zou voelen, maar ik heb het niet gedaan . De wilskracht is er en persoonlijk vind ik dat ik veel "overleefd" heb waar ik normaal gesproken allang op AM was teruggevallen.

Vandaag officieel drie maanden AM-vrij. Het is nog niet echt veel en ik heb vaker een aantal maanden volgehouden, maar ik moet ergens beginnen. En het helpt om er met anderen over te praten, om gemotiveerd te blijven. Want ik doe het niet voor mezelf; ik doe het omdat anderen het niet accepteren (en terecht). Het mooie is dat ik onbewust gestopt ben op 1 juli. Dat betekent automatisch dat de jaarwisseling precies een half jaar AM-vrij weerspiegelt. En juist dat symbolische motiveert me zo erg om in ieder geval dat half jaar te halen. Een persoonlijk record.

Gisteravond was Student Sounds en het was echt gezellig Twijfel wel een beetje aan mijn gevoelens voor een jongen die ik inmiddels iets meer dan een jaar ken en met wie ik wel eens het bed heb gedeeld – gewoon omdat we het leuk vonden (sorry als mensen dat verkeerd vinden). Stiekem voel ik misschien toch meer..

En…ik heb mijn haren geknipt ^^ Niet echt heel drastisch ofzo, gewoon mooi. Het is iets korter, wat meer laagjes en mijn pony is zooo mooi geworden! En ze deed eigenlijk wel aardig en begon een heel gesprek terwijl ik normaal gesproken zwijgend naar mijn spiegelbeeld staar. Tsja en verder, ik vul mijn dagen op dit moment met leuke dingen (morgen Nationale Glamourday – voordeel van ontslagen zijn ).

Ik heb de rust in mijn hoofd héél erg hard nodig.
En het lijkt erop dat ik die eindelijk hervonden heb.

PS: tot de herfstvakantie (18 okt) is het nog wel druk, dus ik ga proberen weer actief mee te lezen bij jullie (nja stiekem zijn dat maar 4 mensen: Monica, Claudia, Metafoor en Elisa )

I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
Your presence still lingers here
And it won't leave me alone
These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

Evanescence – My immortal
Omdat je het op zoveel manieren kan interpreteren en de tekst perfect is.

"Ik ben verliefd op … maar ik hou van jou." Zijn woorden. Het klonk aannemelijk en ergens begrijp ik wat hij bedoelt, maar misschien ben ik wel gewoon naïef. Het is zijn manier om me aan hem te binden, om ervoor te zorgen dat ik genoeg van hem blijf houden voor een eventueel back-upplan mocht de relatie met zijn huidige vriendin geen stand houden. En ergens maakt het me verdrietig, maar tegelijkertijd vraag ik me ook af wat ik ZELF wil. En daar ligt het echte probleem. Mijn eigen besluiteloosheid.

Ja, ik geef ontzettend veel van hem en ik ben bang dat ik nooit meer zoveel van iemand zal kunnen houden als ik ooit van hem hield. Onder andere omdat de situatie inmiddels iets verbeterd is (gelukkig), maar toch zal het verleden altijd tussen mij en mijn toekomstige vriend instaan, want ik ben niet van plan degene dat te vertellen. Maar dan heb ik het gevoel dat de relatie incompleet zal zijn en dat is misschien ook waarom ik me nog zo graag wil vasthouden aan mijn ex.

Als anderen me vragen waarom ik hem nog een kans (mocht die zich ooit in mijn leven nog aanbieden) zou geven, kan ik dat zelf ook niet goed uitleggen. Er zijn ook kanten van hem die botsen met mijn karakter en dat heeft hij denk ik minder met zijn huidige vriendin. Dus waarom ben ik dan zo egoïstisch en wil ik bij hem zijn – als ik dat aan de andere kant niet wil.

Ik wil niet dat anderen commentaar zullen leveren ('cause they will) en dat ik constant bang ben dat hij zal vreemdgaan. Ik wil niet dat hij regelmatig gaat stappen of zoveel drinkt dat ik de bijbehorende verhalen niet meer wil horen. Ik wil niet dat hij één dag zal stoppen met roken om vervolgens gewoon weer verder te gaan. Ik wil niet dat zijn ouders negatief over mij denken door wat er eerder tussen ons heeft gespeeld en ik wil niet constant sex met hem.

Wat dan wel?
Zijn liefde. Ik wil dat ie naast me ligt, dat ik hem kan omhelzen zonder consequenties en dat hij alleen door bij me te zijn het gevoel geeft dat alles goed zal komen. Ik wil ook heel graag mijn liefde aan hem geven. Maar als ik realistisch nadenk, is een andere jongen of gewoon geen relatie, een beter idee.

I'm not going to be his back-upplan.

PS: Ik heb de GGZ nog steeds niet teruggemaild en ik vind mezelf ontzettend asociaal, maar ergens geeft het me ook een vreemd soort gevoel van macht en overtuiging dat ik absoluut niet meer terug wil. Dat hoofdstuk is afgesloten. Nu de andere nog..